Wojciech Brzoska – pięć wierszy

Ilustrowała: Zofia Sobota

 

Wojciech Brzoska – pięć wierszy

nożyczki

od kilku dni, co rano pytają mnie:

co dobrego?

 

a ja nie potrafię odpowiedzieć.

 

dziś oddasz swoją głowę

w ręce młodych chłopców,

będziesz chciała, żebym był zazdrosny-

 

żebym mówił ci o tym.

 

przez cały dzień będę strzelał z walthera do martwych

przedmiotów, udawał, że mnie nie ma.

 

wolałbym widzieć ciebie

na tej strzelnicy, której nie masz.

 

patrzeć jak w moje serce celnie wymierzasz.

 

wolałbym być dzisiaj seryjna kobietą,

mordującą niemoc.

 

patrzeć na ciebie jak na faceta,

który do mnie strzela.

 

happy end

jak na zamówienie –

mogłabyś wymyślać złe

 

zakończenia.

 

podcięte skrzydła,

najczarniejsze scenariusze.

 

czasami nie musisz.

 

czarny telefon wykręca za ciebie

czarne numery.

 

w słuchawce twój płacz.

 

znów nie wiem jak ratować.

znów nie wiem jak uczyć cię

 

fruwać.

 

martwy sygnał

twój kot rządzi nami,

dzieci krzyżują

 

plany.

 

nocujemy, gdzie wyblakły papież –

na ścianie, pomiędzy pluszowymi

 

zwierzętami.

 

żeby nie wyglądało na włamanie –

cicho wypuszczasz cudzą wodę,

 

powoli wzniecasz ogień.

 

nad ranem poprawiamy czas

i przedmioty, żeby wszystko wróciło

 

do wczoraj.

 

nic jeszcze nie wiemy,

że zaraz zdradzi nas martwy sygnał.

 

z telewizora.

 

recepta

w prezencie kupuję ci radość

będziesz ją czytać, kiedy wyjadę –

 

tak jest zalecane.

 

albo jak dzisiaj –

w chorobie, jako lekarstwo

na trwogę

 

rozstania.

 

kiedy trzymam ją w dłoniach,

ty kulisz się w sobie

 

ze strachu.

 

kucasz między regałami,

jakbyś się bała ucieszyć z tego, co jest.

 

pomiędzy nami.

 

***  

w palcach pamiętasz moje ciało,

jakbyś go nigdy

 

nie widziała.

 

to pomaga ci zasnąć.

 

z opaską na oczach pozować do zdjęć,

które nigdy nie ujrzą

 

światła.

Wojciech Brzoska (ur. 1978) – muzykujący poeta, autor ośmiu książek poetyckich (ostatnio Jutro nic dla nas nie ma). Muzycznie związany z zespołem Brzoska i Gawroński (najnowsza płyta Zapominanie) oraz z trio Brzoska/Marciniak Markiewicz (płyta Wpław). Mieszka w Katowicach. Na co dzień zajmuje się propagowaniem kultury wśród więźniów. Kapitan.

Zofia Sobota – ma 21 lat i studiuje w Poznaniu na trzecim roku Communication Design. Interesują ją dobrze wydane książki, trafne ilustracje i nietypowa typografia, ciekawi ją to, co odręczne i niedoskonałe. Dużo jeździ na rowerze, lubi góry i wspinaczkę skałkową. Jej dopracowane projekty i niedopracowane szkice  można znaleźć na: https://zofiasobota.tumblr.com